Cid(d)uk ha-Din

cid(d)uk ha-din (hebr., Poddanie się Bożej sprawiedliwości) – modlitwa, będąca deklaracją podporządkowania się sprawiedliwości Bożej, odmawiana w domu żałoby lub przy składaniu trumny do grobu, kiedy nie odmówiono wcześniej modlitwy Tachanun. Została ona skomponowana w okresie gaonów, z wersów zaczerpniętych z Biblii. Jako pojęcie – określenie cnoty, c. ha-d. pojawia się w Talmudzie, w traktacie Awoda Zara, w opowieści o męczeństwie (por. Kid(d)usz ha-Szem) rabiego Chaniny ben Teradiona i jego rodziny, z wyroku Rzymian w czasie prześladowań po upadku powstania Bar Kochby (135 n.e.). Rabi został skazany na spalenie, jego małżonka na śmierć, a córka na umieszczenie w domu publicznym. Przed egzekucją Chanina miał wygłosić pierwszą część wersu biblijnego z Hymnu Mojżesza, będącego obrazem Bożej wierności w zachowaniu Przymierza (por. Przymierze z Bogiem); za mężem cytowanie wersu dokończyła jego żona (Pwt 32,4). Po rodzicach, córka zacytowała fragment z Księgi Jeremiasza (32,19). Te frazy zostały potem włączone do modlitwy Ciduk ha-Din. (Zob. też pogrzeb)

Autorzy hasła: Jan Jagielski, Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem