Chorew

(hebr., Znój; jid. Chojrew), właśc. Centralna Organizacja Oświatowa „Chorew” – organizacja oświatowa powstała pod auspicjami Agudy w Polsce w 1929. Sfery ortodoksyjne zostały zmuszone do jej utworzenia, pod presją rozwoju żydowskiego szkolnictwa świeckiego, oraz ze względu na wprowadzenie powszechnego obowiązku szkolnego (w 1922 władze zgodziły się na uznanie uczęszczania do chederów za jego spełnienie, jednak pod warunkiem modernizacji tych instytucji, co w wielu wypadkach było trudne do urzeczywistnienia). Organizacja Ch. utrzymywała męskie szkoły o charakterze religijnym, w których – dla zaspokojenia wymagań władz oświatowych – kilkanaście godzin tygodniowo poświęcano na nauki świeckie, wykładane w języku polskim. Na początku lat 30. XX w. miała ona 469 szkół. W 1934/1935 uczęszczało do nich 81 676 uczniów; w tym do chederów – 18 300 chłopców (do 7 roku życia); do talmud-tor – 43 028 uczniów (od 7 do 13 lat); do jesziw – 18 758 chłopców (od 14 do 20 lat); na kursach i w szkołach wieczorowych było 1 590 słuchaczy. Prowadzone przez Ch. chedery i talmud-tory od 1935/1936 oficjalnie nazywano „żydowskimi religijnymi szkołami powszechnymi”.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand