Chij(j)a

zw. też Chij(j)a ben Raba (hebr., Chij(j)a Wielki) (II w. n.e.) – kupiec i uczony, pochodzący z Kafri k. Sury w Babilonii, działający w Palestynie w czasach pomiędzy okresem tan(n)aitów i amoraitów; wuj i nauczyciel RAWA. Pochodził z rodu wywodzącego się od króla Dawida (według TB – od brata Dawida, a według TJ – od syna Dawida). Był uczniem i towarzyszem Jehudy ha-Nasiego, z którym miał wieść dysputy nt. halachy. Jego mistrz oraz wielu innych mędrców uważało go za wielkiego uczonego. Ch. kierował własnym be(j)t ha-midraszem w Tyberiadzie. Wraz ze swym uczniem Hoszają Raba zebrał kolekcję barajt, później nazwanych ich imionami. Uczestniczył też w skompilowaniu Tosefty. Jego imię pojawia się wielokrotnie na kartach TB i TJ oraz w midraszach, zarówno w sferze halachy, jak i hag(g)ady. Ch. miał dwóch synów, urodzonych w Babilonii, którzy zostali wielkimi mędrcami w Palestynie, oraz dwie córki, z których jedna miała zostać synową Jehudy ha-Nasiego lecz zmarła w dniu spisania ketuby. Według jednej z legend, Anioł Śmierci nie miał dostępu do łoża Ch., póki on sam mu na to nie przyzwolił. Imię Ch. nosiło jeszcze 45 postaci, które pojawiają się na kartach Talmudu i mają różne imiona patrymonialne.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem