Chanoch-Henech ben Abraham Dajan

(? – po 1662) – talmudysta, rabin, kaznodzieja. Przez 12 lat był rabinem w Gnieźnie, potem w Poznaniu, gdzie pełnił również funkcję daj(j)ana. Tam rozpoczął twórczość pisarską. Prześladowania zmusiły go do opuszczenia kraju w 1655. Osiedlił się w Niemczech (k. Öttingen). Był płodnym i cenionym pisarzem religijnym, m.in. autorem licznych responsów oraz homiletycznych nowel. Informacje o dziejach Żydów w Polsce, a zwłaszcza o ich prześladowaniach podczas powstania Chmielnickiego i wojen szwedzkich, cytowane przez późniejszą historiografię żydowską w języku hebrajskim, zamieścił w dodatku do dzieła Jaakowa ben Naftalego z Gniezna pt. Nachalat Jaakow (hebr., Spuścizna Jakuba; 1652) oraz w przedmowie do własnego dzieła homilet. Reszit bikurim (hebr., Początek pierwocin, Frankfurt n. Menem 1708).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem