Chajes Cwi Hirsz

zw. RCACH (akr. od Rabi Cwi Chajes) (1805 [1806] Brody – 1855 Lwów) – rabin i uczony; dziadek Cwi (Hirsza) Pereca Ch. Otrzymał dogłębne wykształcenie talmudyczno-rabiniczne, oraz – jako samouk – zdobył szeroką wiedzę erudycyjną, dzięki której uzyskał doktorat z filozofii na uniwersytecie lwowskim (po 1848). Był rabinem Żółkwi (1828 [1829] – 1852) i Kalisza (1852-1855). Jego formację intelektualną ukształtowała przyjaźń z N. Krochmalem. Należał do trójcy galicyjskich pionierów haskali (obok Krochmala i S.J.L. Rappaporta). Poświęcił się głównie wprowadzeniu nowoczes. metod do nauki talmudycznej. Jego wprowadzenie do Talmudu (Mewo ha-Talmud, 1845) długo pozostawało jedynym przewodnikiem dla konstruujących ortodoksyjny wykład historyczny, dotyczący ustnej tradycji (por. Tora Ustna). Ch. wskazał też nowe kierunki badań, zwłaszcza targumów, halachy i hag(g)ady, choć wiele jego tez uległo dezaktualizacji. Do najważniejszych dzieł Ch. należą: Torat Newiim (studia nad istotą żydowskiego prawa religijnego); Ateret Cwi; Darche(j) ha-horaa (studia dotyczące legalizacji prawnej obyczajów oraz metod ostatecznego określania norm prawnych), a także wiele responsów.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem