Chaim ben Icchak (Izaak) z Wołożyna

Chaim ben Icchak Wołożyner (Wołożyński); Chaim z Wołożyna (1749 Wołożyn – 1821 tamże) – sławny talmudysta, założyciel jesziwy w Wołożynie; ojciec Icchaka ben Chaima z Wołożyna; uczeń Arie Lejba ben Aszera. W wieku 25 lat, będąc już znanym talmudystą, został uczniem i bliskim współpracownikiem Elijahu ben Szlomo Zalmana. W 1802 [1803?] założył jesziwę w Wołożynie. Wprowadził w niej system zbiorowego studiowania (hebr. chawruta), przedkładając go nad badania indywidualne. Przeciwstawiał się pilpulowi i sofistyce w naukach talmudycznych, kładąc nacisk na „proste myślenie”, co – wraz z niezależnością w badaniach – prowadziło go do podważania niektórych decyzji, zawartych w kodeksie Szulchan Aruch, dotychczas aprobowanych jedynie przez szacunek dla tradycji. Występował także przeciw chasydyzmowi. Polemice z nim poświęcił swe główne dzieło Nefesz ha-Chajim (1824, wyd. przez jego syna Icchaka), w którym nie stosował – jak jego współcześni – obelg i pomówień, lecz przeniósł kontrowersję na płaszczyznę rozważań etyczno-kabalistycznych. Krytykował także religijność chasydów, zwłaszcza w aspekcie kultu cadyków oraz odejścia od zasadniczej roli studiowania Tory. Wedle legendy, podczas spotkania z Zalmanem ben Baruchem Szneurem z Ladów miał przyznać, że misnagdzi postępowali niesprawiedliwie w okr. otwartej walki z chasydyzmem. Tylko niewielka część dzieł Ch. ben I. z W. została opublikowana; większość jego responsów spłonęła podczas pożaru w 1815.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand