Chaim Samuelowicz z Poznania

(XVI w.) – serwitor królewski, przedsiębiorca żydowski współpracujący z chrześcijanami, którego w 1542 król Zygmunt Stary zaliczył w poczet serwitorów swego dworu, wyłączył – wraz z żoną – spod jurysdykcji urzędników królestwa i poddał własnemu sądownictwu. W tym czasie Ch.S. z P., wraz z chrześcijańskim kupcem z Poznania – Janem Ungrem, założył przedsiębiorstwo, zajmujące się wyrobem czerwonego barwnika, tzw. szywidła, którego używano przy folowaniu wełnianych tkanin (tj. do przekształcenia ich z sukna samodziałowego w znacznie droższe sukno, pokryte powłoką pilśniową). W 1545 Ch.S. z P. odstąpił swój udział w handlu szywidłem trzem chrześcijanom – dostawcom królewskiego dworu. W umowie zobowiązał ich, że nikomu nie udostępnią tajników, związanych z handlem tym środkiem. Prawdopodobnie umowa ta nie doszła do skutku, skoro na początku 1546 król zapewnił Ch.S. z P. i jego wspólnikowi Ungrowi monopol na sprzedaż w ciągu 10 lat barwników wyprodukowanych w ich wytwórni w Brześciu Litewskim.

Autor hasła: Maurycy Horn

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem