Caro (Karo) Jakob

(1835 Gniezno – 1904 Wrocław) – historyk niem.; syn Józefa Chaima C.; brat Jecheskiela C. Przeznaczony przez ojca początkowo do rzemiosła, dzięki swemu uporowi, intensywnej pracy, wysłany został do gimnazjum w Ostrowie, a później w Poznaniu. Studiował w Berlinie, by – zgodnie z życzeniem ojca – zostać rabinem. Porzucił jednak studia rabinackie i w 1857 zaczął zgłębiać nauki historyczno-polityczne w Lipsku. Tytuł doktora uzyskał w 1860, na podstawie pracy Das Interregnum Polens im J. 1587 und die Parteikämpfte der Häuser Zborowski und Zamoyski. Uchodził za najlepszego w Niemczech specjalistę w przedmiocie dziejów Polski. Ostatecznie osiągnął stanowisko prywatnego docenta na uniwersytecie w Jenie (1863), a następnie – jako pierwszy Żyd – honorowego profesora nadzwyczajnego na uniwersytecie we Wrocławiu (1868). Zabiegał też bezskutecznie o katedrę na uniwersytecie we Lwowie. W 1864 został lektorem Wielkiej Księżny Heleny Pawłowny, wdowy po Michale, bracie cara Mikołaja I. Jego główne dzieło to Geschichte Polens (4 tomy, 1863-1888), dotyczące okr. 1300-1500. Uznaniem cieszyły się jego studia nad Dantem, Lessingiem i Swiftem; praca Liber cancellariae Stanislai Ciołek (t. 1, 1871; t. 2, 1874). Pisywał także do niemieckiej prasy naukowej. Bywał niesłusznie pomawiany o niechęć do Polski i Polaków.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem