Buchner Abraham

(1789 Kraków – 1869 Częstochowa) – nauczyciel języka hebrajskiego i Biblii w Szkole Rabinów w Warszawie (1826-1859); przeciwnik chasydyzmu; zwolennik haskali; postać niezwykle kontrowersyjna w środowisku warszawskim. Sprowadzony do Warszawy przez zamożnego kupca jako prywatny nauczyciel języków hebrajskiego, niemieckiego i francuskiego, zdobył zaufanie księdza A. Chiariniego i – dzięki jego poparciu, pomimo sprzeciwu ortodoksji żydowskiej oraz Dozoru Bóżniczego – uzyskał posadę we wspomnianej Szkole. Kiedy jego syn, Józef, przyjął chrzest (1842), Dozór zażądał usunięcia B. z zajmowanego stanowiska. Postulat ów władze odrzuciły, a triumfujący B. opublikował pamflet pt. Die Nichtigkeit des Talmud (1848), który wywołał falę protestów w środowisku żydowskim. W odpowiedzi na pamflet Mojżesz Tenenbaum napisał Der Talmud und seine Wichtigkeit (1849), a rabin okręgów warszawskich, Ch. Dawidsohn, wystosował memoriał do władz oświatowych, w którym wskazywał na szkodliwość prowadzonej przez B. działalności. W rezultacie B. stracił pracę (1858) i przeniósł się na prowincję. Był autorem licznych publikacji o charakterze podręcznikowym: Doresch Tob, Katechismus für die israelitische Jugend (1825); Ocar laszon ha-kodesz (hebr., Słownik języka hebrajskiego [dosł.: języka świętego], 1830); Jesode ha-dat, Lehrbuch der jüdische Religion (1836); More le-Cedaka (1837); Prawdziwy Judaizm, czyli zbiór religijno-moralnych zasad Izraelitów czerpany z klasycznych dzieł rabinów (1846); Kwiaty wschodnie (1848).

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem