Buber Rafał

(1866 Lwów – 1931 tamże) – adwokat i działacz socjalistyczny; znawca prawa pracy; bratanek Salomona B. i kuzyn Martina B. Po ukończeniu szkoły średniej wstąpił na wydziale prawa uniwersytetu lwowskiego, a po dwóch latach przeniósł się na uniwersytet w Wiedniu. Po powrocie do Lwowa rozpoczął praktykę adwokacką. Był członkiem zarządu Kasy Chorych, a później jej wiceprezesem. Od 1906 działał w PPSD, pracując w sekcji żydowskiej (od 1908). W 1911 uczestniczył w pertraktacjach, zmierzających do połączenia jej z ŻPSD. Jednak napięcia, ujawniające się po sfinalizowaniu tego przedsięwzięcia, skłoniły go do opuszczenia ŻPSD w 1913). Był miłośnikiem twórczości Stanisława Brzozowskiego i jego obrońcą w sądzie obywatelskim. Podczas I wojny światowej pozostawał na wygnaniu w Samarze, wywieziony tam przez Rosjan jako tzw. jeniec cywilny. W czasie rewolucji październikowej przebywał w Piotrogrodzie i Moskwie, gdzie zbliżył się do kół lewicowych polskich i rosyjskich. Dzięki poparciu Kierenskiego powrócił do Lwowa; z ramienia PPS wszedł w skład Rady Miejskiej, został też wiceprezesem Izby Adwokackiej.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand