Brokman Henryk

(1886 Warszawa – 1976 tamże) – lekarz, uczony; przez matkę spokrewniony z rodziną Rotwandów, w tym ze S. Rotwandem; szwagier fizyka Kazimierza Fajansa. W czasach gimnazjalnych i studiów uniw. działał w ruchu patriotycznym. Studiował medycynę na UW (1904-1905), potem w Heidelbergu (1906-1911), gdzie obronił doktorat i przyjaźnił się z L. Hirszfeldem, oraz w Charkowie i Zurychu (1911-1915). Specjalizował się w pediatrii (m.in. choroby zakaźne, alergologia i immunologia kliniczna). W czasie I wojny światowej był lekarzem w armii rosyjskiej. Ciężko ranny, został skierowany na leczenie na Kaukaz, gdzie był prezesem polskiej Rady Wygnańczej. W czasie wojny polsko-bolszewickiej służył w WP. Po I wojnie światowej związał się z UW, gdzie zaczynał pracę jako asystent, a w 1932-1939 prowadził wykłady. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w getcie warszawskim. Przez pewien czas dzielił mieszkanie z malarzem, R. Kramsztykiem, z którym przyjaźnił się i opiekował nim. Po śmierci Kramsztyka (latem 1942), opuścił getto i ukrywał się na „aryjskich papierach” (m.in. pracował jako sanitariusz w szpitalu w Częstochowie). Po wojnie był profesorem Uniwersytetu Łódzkiego, Akademii Lekarskiej w Gdańsku, Akademii Medycznej w Warszawie; kierował klinikami w tych ośrodkach. W 1961-1970 przewodniczył Radzie Naukowej Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie. Jest autorem ok. 170 prac naukowych. Wychował wielu polskich pediatrów. Na marginesie prac naukowych publikował też artykuły nt. teorii nauk biologicznych, etyki naukowej i problemów prawnych, związanych z leczeniem dzieci. Propagował tworzenie w szpitalach szkół dla dzieci. Otrzymał tytuł doktora honoris causa warszawskiej Akademii Medycznej (1975).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand