Brandstätter (Brandstaetter) Michał

([1882?] 1890 Tarnów – 1943 Warszawa) – filolog, pedagog; syn Mordechaja Dawida B.; kuzyn Romana B. Pochodził z rodziny inteligenckiej. Studiował we Lwowie, Berlinie i Wiedniu, gdzie otrzymał doktorat z filozofii. Od 1905 pracował jako nauczyciel gimnazjalny we Lwowie. W 1922, na prośbę M. Braudego, objął posadę nauczyciela w II Gimnazjum Męskim Towarzystwa Żydowskich Szkół Średnich (por. Związek Zrzeszeń Społecznych Utrzymujących Szkoły Żydowskie) w Łodzi oraz w – prowadzonym także przez to Towarzystwo – Gimnazjum Żeńskim (w 1923-1934 był jego dyrektorem). Przez wiele lat (1928-1936, z przerwą w 1933-1934) był redaktorem polsko-hebrajskiego miesięcznika, a potem dwumiesięcznika „Ogniwo”, wydawanego przez komitet rodzicielski przy gimnazjum, którym kierował, przeznaczonego dla rodziców. Współpracował z czasopismami „Moria(h)”, „Miesięcznik Żydowski”, „Nowy Dziennik”, „Chwila”. Był przewodniczącym łódzkiego oddziału Towarzystwa Przyjaciół Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie, członkiem B'nai B'rith. Podczas II wojny świat. przebywał najpierw w getcie łódzkim, potem w getcie warszawskim, gdzie pracował w Żydowskiej Samopomocy Społecznej. W 1943 zachorował na tyfus. W czasie drugiej akcji likwidacyjnej został zastrzelony przez gestapo na podwórzu domu, w którym mieszkał.

Autorzy hasła: Marian Fuks, Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem