Blok Mniejszości Narodowych

porozumienie polityczne kilku partii mniejszości narodowych, utworzone 17 VIII 1922, przed wyborami parlamentarnymi, w rezultacie rozmów prowadzonych w pierwszej połowie tego roku. Było ono odpowiedzią na tendencje do postrzegania Polski jako państwa narodowego, po jej okrzepnięciu i ustaleniu granic. Ze względu na różnice, dzielące partie, B.M.N. ograniczał swój program głównie do obrony praw mniejszości. Jednym z głównych architektów B.M.N., był I. Grünbaum. Mimo krytyki tego sojuszu ze strony syjonistów z Galicji Wsch. i socjalistów, do B.M.N. przed wyborami do sejmu w 1922 weszły m.in. wszystkie partie żydowskie, poza socjalistami i fołkistami. Zapewniło to mniejszości żydowskiej znaczny udział w sukcesie wyborczym B.M.N., który był drugą co do wielkości siłą w parlamencie oraz najliczniejszą reprezentacją sejmową i senacką w dziejach II Rzeczypospolitej. B.M.N. był atakowany przez kręgi nacjonalistyczne, zwłaszcza po wyborze Gabriela Narutowicza na prezydenta. Kryzys sojuszu nastąpił już w 1923, gdy większość posłów żydowskich głosowała przeciw składowi rządu Władysława Sikorskiego. Przed wyborami w 1928 B.M.N. został reanimowany (na pocz. 1927), jako techniczny sojusz wyborczy. Tym razem nie zyskał tak licznego poparcia ugrupowań żydowskich (odmówili mu go ortodoksi, część fołkistów i część syjonistów), toteż nie powtórzył sukcesu z poprzedniej elekcji i miał mniejszy wpływ na wielkość reprezentacji mniejszości żydowskiej w parlamencie. Władze sanacyjne postrzegały go wyraźnie jako ugrupowanie opozycyjne, co w znacznym stopniu zaważyło na stosunku doń sił, pragnących bodaj ograniczonej współpracy z obozem rządowym.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand