Błogosławieństwo kapłańskie

(hebr. Birkat (ha-)kohanim) – słowa przekazane przez Mojżesza arcykapłanowi Aaronowi, aby błogosławił nimi lud: „Niech cię Pan błogosławi i strzeże. Niech Pan rozpromieni oblicze swe nad tobą, niech cię obdarzy swą łaską. Niech zwróci ku tobie oblicze swoje i niech cię obdarzy pokojem” (Lb 6,24-26). W czasach Świątyni Jerozolimskiej arcykapłan wygłaszał B.k. codziennie rano, i w tym samym czasie odmawiano je we wszystkich prowincjach. W Jom Kipur wypowiadano je czterokrotnie: podczas szacharit, musaf, minchy i neili. Po zburzeniu Świątyni, w Palestynie B.k. odmawiano tylko w czasie modłów porannych, a w Jom Kipur – cztery razy, tak jak to było w Świątyni. W Babilonii natomiast odmawiano je zarówno rano, jak i po południu, a w Jom Kipur – trzy razy, pomijając je w czasie minchy. Przed wygłoszeniem B.k. kapłan zdejmował obuwie, a jeden z lewitów obmywał mu ręce (por. netilat jadajim), następnie podchodził do aron (ha-)kodesz i z twarzą zwróconą ku modlącym się, z rękami podniesionymi do góry (w specjalny sposób – palce rozstawione po dwa, a kciuki obok siebie), za chaz(z)anem, słowo po słowie wypowiadał błogosławieństwo. Nie powinien był w tym czasie patrzeć na swoje palce, dlatego głowę i wyciągnięte ręce zakrywał tałesem. Z tego samego powodu zgromadzeni wierni powinni spuszczać wzrok lub zakrywać głowę. W Izraelu B.k. wygłasza się codziennie, w diasporze tylko w dni świąteczne i w czasie trwania Jamim Noraim. (Zob. też Ribono szel Olam)

Autor hasła: Magdalena Bendowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem