Błogosławieństwa zaręczynowe

(hebr., Birkat ha-e(j)rusim) – dwa błogosławieństwa odmawiane we wstępnej części ceremonii zaślubin (ślub). Początkowo zaręczyny i ślub urządzano osobno, w odstępie dwunastu miesięcy w wypadku panny, i jednego miesiąca w wypadku wdowy. Później obie uroczystości zaczęto obchodzić tego samego dnia, oddzielając je odczytaniem zapisu ketuby. Zwyczaj ten znano już w czasach Rasziego (XI/XII w.). Pierwsze błogosławieństwo odmawia się nad kielichem wina (Kid(d)usz); po nim następuje drugie, nakazane przez Talmud, po którym państwo młodzi kosztują trunku. Chwali się w nich Wszechmogącego, który uświęcił swój naród przykazaniami, wybrał go spośród innych narodów (naród wybrany) i nakazał brać za żonę odpowiednią kobietę, a nie zawierać zakazane związki (por. małżeństwo zakazane).

Autor hasła: Magdalena Bendowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem