Bloch Josef Lejb

(1860-1930) – rabin, uczony talmudysta, rosz jesziwa. Studiował u E. Gordona w Kielmach (od 1874), a następnie u N.C.J. ben Jaakowa Berlina w Wołożynie. Po poślubieniu córki Gordona, przeniósł się do Telca, gdzie współpracował z teściem, piastującym funkcje rabina i rosz jesziwy. W 1902 opuścił jesziwę w Telcu, manifestując w ten sposób swój protest przeciwko oporowi części studentów wobec studiów musar. Został rabinem w pobliskiej wiosce Warna, a następnie w Szadowej na Kowieńszczyźnie, gdzie założył własną jesziwę. Po śmierci teścia objął stanowiska rabina i rosz jesziwy w Telcu. Pod jego rządami tamtejsza jesziwa stała się najważniejszą uczelnią talmud. na Litwie. Pobierało w niej naukę ok. 500 studentów. B. prowadził w niej wykłady z halachy (wyd. pośm. w dziele Szi'ure(j) halacha, cz. 1, 1932; cz. 2, 1943; cz. 3, 1958) oraz musarystyczne pogadanki (wyd. pośm. w: Szi'ure(j) daat, cz. 1, 1949; cz. 2, 1953; cz. 3, 1956). Przyczynił się do powstania seminarium nauczycielskiego, w którym wykładano także nauki świeckie. Był członkiem kierownictwa Stowarzyszenia Rabinów Litewskich oraz jednym z liderów organizacji Agudat Israel. Jego synowie i zięciowie nauczali w jesziwie w Telcu, a syn – Abraham Izaak – po śmieci ojca – objął w niej kierownictwo.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand