Blaser Icchak ben Mosze Szlomo

zw. także Reb Icełem Peterburgerem (1837 Wilno – 1907 Jerozolima) – rabin, jeden z czołowych twórców i przywódców ruchu musar. Na pocz. l. 50. XIX w. przeniósł się do Kowna, gdzie zetknął się z I. Lipkinem. W 1864-1878 był rabinem w Petersburgu (stąd jego przydomek). Napisane wówczas prace halachiczne i responsy Pri Icchak (hebr., Owoc Izaaka, 1881; t. 2 wyd. pośm. w 1912) spotkały się z wrogim przyjęciem maskilów. Porzuciwszy stanowisko rabina powrócił do Kowna, gdzie objął kierownictwo jesziwy, założonej przez Lipkina. Przyczynił się do powstania jesziwy w Słobodce. Dążył do rozwoju musar. Rozdział środków, zbieranych przez wysłanników (meszul(l)ach), które przeznaczone były głównie dla zwolenników tego ruchu, w 1896-1898 stał się przyczyną konfliktów z resztą członków społeczności (m.in. w 1897 dziewięciu znanych rabinów wydało odezwę Lemaan dat [hebr., Dla [dobra] wiary], skierowaną przeciw tzw. musarystom), które zmusiły B. do opuszczenia Kowna. W 1898 założył on jesziwę w Kielmach. W 1904 wyemigrował do Palestyny i osiadł w Jerozolimie. W przeciwieństwie do większości uczniów Lipkina, B. kładł nacisk na emocjonalne przeżycie „bojaźni Bożej”, płynącej z uznania własnej słabości (także moralnej). Zalecał medytację, powiązaną z odczytywaniem na głos tekstów musarystycznych z melodyczną, melancholijną intonacją. Jego dziełem o fundamentalnym znaczeniu dla rozwoju ruchu musar było Or Israel (hebr., Światło Izraela, 1900), prezentujące w przystępnej formie podstawy ruchu oraz nauki czołowych jego przedstawicieli, wraz z ekscerptami listów Lipkina.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem