„Bikure(j) ha-It(t)im”

(hebr., Pierwociny [Pierwsze owoce] czasu) – hebrajski rocznik literacko-naukowy, wydawany w Wiedniu w 1821-1832 (t. 1-3, pod red. Sz. Kohena). Pisywali doń autorzy z terenu Czech, części Włoch należącej do Austrii, a przede wszystkim z Galicji. Początkowo „B. ha-I.” wykazywał daleko idącą zależność od berliń. haskali (pojawiało się w nim wiele przedruków z „Ha-Meas(s)ef” z 1784-1786). W t. 1-8, obok tekstów hebr., pojawiały się niemieckie, drukowane hebrajskimi czcionkami. Jako organ haskalistyczny „B. ha-I.” angażował się w walkę z chasydyzmem w Galicji, m.in. publikując satyrę I. Ertera pt. Mozne miszkal (hebr., Skala inteligencji, w: t. 8). Tu też S.J. Rappaport zamieścił swój dramat Szeerit Jehuda (hebr., Szczątek [Pozostałość] pokolenia Jakubowego, w: t. 7), a później głośne szkice o średniowiecznych poetach i uczonych żydowskich. „B. ha-I.” cieszył się dużym zainteresowaniem zwolenników haskali, w której dziejach odegrał istotną rolę.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand