Berszadski (Domaszewicki) Jezajasz

(1870 Zimowiszcze – 1908 Warszawa) – pisarz, nowelista, dziennikarz, piszący w języku hebrajskim. W 1904-1905 był członkiem zespołu redakcji czasopisma „Ha-Zman”. Autor powieści Be-E(j)n mat(t)ara (hebr., Bez celu; 1899), będącej przełomowym wydarzeniem w historii literatury hebrajskiej, ukazującej szereg problemów społeczno-ideologicznych związanych z przenikaniem do żydowskiego środowiska idei ruchu narodowo-wyzwoleńczego. Wydał antologię opowiadań i szkiców Tipusim u-clalim (hebr., Typy i cienie; t. 1, 1899; t. 2, 1902). W swojej drugiej powieści Neged ha-zerem (hebr., Pod prąd; 1901) opisywał upadek tradycji. Jako jeden z pierwszych współczesnych autorów hebrajskich realistycznie przedstawił związek między kobietą a mężczyzną, co przyniosło mu dużą popularność wśród młodzieży. Twórczość B. oznaczała pojawienie się naturalistycznego trendu w beletrystyce hebrajskiej, przejście od moralizatorstwa do realizmu. W 1910 w zbiorze Ktawim achronim (hebr., Ostatnie pisma) wydano jego wcześniej nieopublikowane prace.

Autor hasła: Irena Bracławska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand