Bernfeld Szymon

(1860 Stanisławów – 1940) – historyk, pisarz, publicysta, rabin. Otrzymał tradycyjne wykształcenie religijne. Początkowo był samoukiem. Debiutował szkicem historycznym w prasie hebrajskiej (1879); współredagował tygodnik „Ha-Mag(g)id” (od 1881). Studiował w Królewcu (od 1882) i w Hochschule für die Wissenschaft des Judentums, a w 1885 otrzymał doktorat na uniwersytecie w Berlinie. W tym czasie, współpracując z prasą hebrajską, zyskał renomę wziętego publicysty. W 1886-1894 był nacz. rabinem Belgradu. Porzuciwszy to stanowisko, powrócił do Berlina, poświęcając się całkowicie pracy pisarskiej, głównie w języku hebrajskim, niemieckim, ale także – ladino. Był członkiem redakcji, wydawanego przez żydowską gminę w Berlinie (w 1913-1923), rocznika „Jahrbücher für jüdischer Geschichte und Literatur”. B. był płodnym pisarzem, o szerokich zainteresowaniach, zwłaszcza historycznych: w 1896-1900 opublikował kilka monografii, dotyczących dziejów haskali i reform judaizmu w XIX w., oraz dwie monografie poświęcone historii Żydów w średniowieczu. Wydał także przekład BH na język niemiecki, ze wstępem historycznym (1902). Wśród jego prac, z których wiele ukazało się nakładem warszawskich wydawnictw (m.in. Achi'asefTuszij(j)a), największe znaczenie miały: Daat Elohim (Wiedza Boga, t. 1-2, 1897-1899), poświęcona dziejom żydowskiej filozofii religii od czasów biblijnych aż do współczesności, oraz Sefer ha-d(e)maot (Księga łez, t. 1-3, 1924-1925), będąca dokumentacją prześladowań Żydów (z hist. opracowaniem).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

 - Bernfeld Szymon - Polski Słownik Judaistyczny
(kliknij, aby powiększyć)

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand