Belmont Leo (pseud.)

właśc. Leopold Blumental; używał też innych pseudonimów, m.in. Leon Bielski, Lew Gorski, Acosta (1865 Warszawa – 1941 tamże) – prozaik, dramaturg, poeta i publicysta piszący po polsku, redaktor „Wolnego Słowa” (1907-1913). Absolwent prawa Cesarskiego UW. Jako publicysta śmiało występował w obronie liberalizmu (pięciokrotnie więziony przez władze carskie). Był niezwykle płodnym pisarzem. Propagował esperanto (por. Zamenhof Ludwik); był założycielem Polskiego Towarzystwa Esperantystów. Chrzest przyjął już w wieku dojrzałym (przed 1913). Publikował m.in. w „Izraelicie” (zerwał współpracę po proteście H. Nussbauma). Z czasem – zwłaszcza w okresie międzywojennym – jego wypowiedzi nabrały cech wrogich wobec judaizmu (występował również jako jego „znawca”) i niechęci do Żydów. W „negatywnych cechach ich charakteru” dopatrywał się wpływu getta. Wśród wielu wydanych książek sprawom żydowskim poświęcił m.in.: poematy Drży głos bolesny mój… (1908) i Klątwy ghetta (1908); Krótkie streszczenie odczytu… „Polski Żyd XVIII stulecia”. (Polacy i Żydzi w XVIII wieku w pojęciu współczesnego im Żyda-filozofa), (1908); Mojżesz współczesny. Powieść-studium (t.1: Rozdroże Teodora Herzla; t. 2: Fata morgana państwa żydowskiego, 1931); Mojżesz współczesny (1930); Pyrrhusowe zwycięstwo rabinów w sprawie uboju rytualnego czyli „Szechita” w świetle Talmudu… (1936); Kwestia żydowska. Deklaracja OZON-u i komentarze (1938) oraz – opatrzone wstępem – tłumaczenie autobiografii S. Majmona (1913). B. zmarł w październiku 1941 w getcie warszawskim. Pochowany został na cmentarzu ewangelickim (za jego grób gminie ewangelickiej zapłacił Judenrat).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem