Belis-Legis Salomon

(1907 Wilno – 1995 Warszawa) – poeta, eseista, krytyk literacki, redaktor, jeden z założycieli grupy literackiej „Jung Wilne”; ostatni przedstawiciel literatury jidysz w Polsce. Debiutował w 1924 w redagowanym przez siebie piśmie „Klangen” (jid., Dźwięki). W 1927 opublikował cykl wierszy w nowojorskim piśmie „Frajhajt” (jid., Wolność). Poczynając od 1931 współpracował z wieloma gazetami żydowskimi na Litwie, m.in. z dziennikami wileńskiego „Der Wilner Moment” (jid., Wileński Czas) i „Di Cajt” (jid., Czas), „Szabes Kurier” (jid., Kurier Sobotni), kowieńskim „Fołks Błatem” (jid., Gazeta Ludowa). W 1942 zgłosił się na ochotnika do Armii Czerwonej. Na froncie dwukrotnie był ranny. Po wojnie zamieszkał w Wilnie, gdzie opublikował trzy zbiory reportaży. Do Polski przeniósł się w 1959. Przez 11 lat kierował działem literatury i sztuki tygodnika „Fołks Sztyme”. Obiektem jego zainteresowań byli nie tylko pisarze żydowscy, ale także wybitni przedstawiciele literatury światowej. W 1964 wydał tom szkiców Portrety i problemy. Pisał przedmowy do polskich wydań klasyków literatury żydowskiej. W ostatnim okresie życia publikował w języku jidysz wyłącznie dla izraelskiego kwartalnika literackiego „Di Gołdene Kejt” (jid., dosł.: Złoty Łańcuch, przen. – Tradycja Pokoleń). W 1987 w Izraelu wyróżniony został za całokształt twórczości prestiżową nagrodą lit. im. I. Mangera.

Autor hasła: Janusz Solarz

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem