Beck Henryk

(1896 Lwów – 1946 Wrocław) – lekarz, malarz. Studiował medycynę na uniwersytecie we Lwowie (1914-1920). Brał udział w obronie Lwowa w 1918 i w wojnie 1920 (odznaczony medalami „Orlęta”, „Krzyżem Walecznych” i „Medalem Niepodległości”). Od 1924 pracował w Klinice Położnictwa i Chorób Kobiecych UW, prowadził pracę naukową (habilitacja w 1927). W 1935 objął stanowisko ordynatora Oddziału Ginekologicznego Szpitala Dzieciątka Jezus w Warszawie. We wrześniu 1939 walczył w obronie Warszawy. W 1940 dotarł do Lwowa, gdzie podjął pracę w szpitalu. Po wkroczeniu Niemców ukrywał się. W listopadzie 1942 wyjechał do Warszawy i ukrywał się po „aryjskiej stronie”. Walczył w powstaniu warszawskim, kierował szpitalem polowym. Po kapitulacji, wraz z żoną, ukrywał się w ruinach miasta do czasu wkroczenia Rosjan. Po wojnie pracował w warszawskim szpitalu, jako ordynator, i we Wrocławiu (od lutego 1946), gdzie objął katedrę na Wydziale Lekarskim tamtejszego uniwersytetu oraz kierownictwo Kliniki Położnictwa i Chorób Kobiecych. Zmarł na zawał serca w kilka tygodni po przeniesieniu się do Wrocławia. Malarstwo zajmowało równie ważne miejsce w życiu B., jak medycyna. Pozostawił ponad 1 tys. rysunków (głównie akwareli), które tworzą malowany pamiętnik jego życia. Najbardziej znany jest cykl Bunkier 1944 roku, dokumentujący miesiące ukrywania się w opuszczonej po upadku powstania Warszawie (wyd. w 1982 przez J. Jaworską, pt. Henryka Becka „Bunkier 1944 roku”).

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Henryk Beck - Beck Henryk - Polski Słownik Judaistyczny
Henryk Beck (kliknij, aby powiększyć)

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem