Baruchja (Berachja) Ruso

(1676 Saloniki – 1720 tamże) – przywódca donmeńczyków i następca Sabataja Cwi. W 1683, jako młody chłopiec, na wezwanie J. Kerido przeszedł wraz z rodzicami i grupą kilkuset sabatajczyków na islam. Po śmierci Kerido stanął na czele frakcji, która kwestionowała jego mesjańskie posłannictwo (por. Mesjasz). Ok. 1700 ogłoszono go następcą Sabataja Cwi, a w 1716 – wcielonym Bogiem. Jego nauczanie miało bardzo antynomijny i synkretystyczny charakter; droga zbawienia polegała na przechodzeniu przez wszystkie trzy „religie pisma” (judaizm, islam i chrześcijaństwo), wydobywaniu ukrytych w nich fragmentów boskiego objawienia i łączeniu ich w „jeden wóz” (hebr., merkawa). O sukcesie historycznym jego doktryny, która szybko stała się wiodącą szkołą sabataistyczną, przesądziła inna modyfikacja sabataistycznej doktryny. B.R. uczył, że synkretystyczną drogą zbawienia postępować trzeba w ukryciu. W konsekwencji traciło znaczenie, którą religię wyznaje się oficjalnie. Te zmiany umożliwiły aktywne włączenie się do walki o zbawienie wszystkich zwolenników Sabataja, którzy mogli teraz w ukryciu podążać śladem mesjasza-apostaty. Sekta B.R. na pocz. XVIII w. rozwinęła aktywną działalność propagandową na Bałkanach, w Austrii i Niemczech. Do wyznawców B.R. należeli m.in.: J. Eibe(n)schütz i J. Frank, którzy przedstawiali się jako jego kontynuatorzy. W tradycji frankistowskiej B.R. pozostał tym mesjaszem, który „otworzył stan chrześcijański”, tzn. wytyczył drogę zbawienia przez chrześcijaństwo, a którą jednak sam – jako poddany turecki – nie mógł pójść i dopiero Frank poprowadził nią wiernych. (Por. prawowierni)

Autor hasła: Jan Doktór

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand