Barucha Księga

apokryf z II/I w. p.n.e., z późniejszym wstępem (z poł. I w. n.e.), datowany na 312-261 p.n.e., napisany w języku hebrajskim (lub aram.), zachowany tylko w przekładzie na język grecki (w Septuagincie); liczy 5 rozdziałów. Jego autorstwo tradycyjnie przypisuje się żyjącemu znacznie wcześniej, bo w VII-VI w. p.n.e., Baruchowi, synowi Neriasza, przyjacielowi i sekretarzowi proroka Jeremiasza. Wiele jednak nieścisłości historycznych świadczy o późniejszym pochodzeniu księgi, napisanej nie przez świadka opisywanych wydarzeń. Baruch po zamordowaniu Gedaliasza, wraz ze swym mistrzem wyruszył do Egiptu; nigdy nie był w Babilonii. Na B.K. składają się luźno ze sobą połączone (prawdopodobnie przez redaktora, a zarazem autora prologu): wstęp genealogiczny, modlitwa pokutna wygnańców judejskich (w formie zbiorowego wyznania grzechów przez cały lud) oraz poemat dydaktyczny, poświęcony mądrości i Prawu, a także cykl pieśni i lamentacji. W Wulgacie do B.K. dodano List Jeremiasza (jako rozdz. 6.), pochodzący z ok. III w. p.n.e., a przypisywany prorokowi żyjącemu kilka wieków wcześniej; w Septuagincie stanowi on odrębny utwór. (Por. apokryfy i pseudoepigrafy)

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem