Barucha Apokalipsa

dwa odmienne w treści pseudoepigraficzne dzieła, zachowane w językach greckim, starocerkiewnosłowiańskim (Barucha Apokalipsa grecka) oraz w syryjskim (Barucha Apokalipsa syryjska; rękopis pochodzi z VI lub VII w.); w ostatnich latach odkryto też arabską wersję B.A. Oryginalne dzieło powstało na początku II w. n.e., prawdopodobnie w Palestynie, w języku hebrajskim, a następnie zostało przetłumaczone na język grecki i dopiero z niego na język syryjski. Centralną postacią jest Baruch, któremu Bóg zwiastuje zburzenie Jerozolimy przez czterech aniołów. Prorok pozostaje w mieście, gdzie dwukrotnie doświadcza wizji; widzi przyszłość sprawiedliwych i grzeszników, Bóg udziela mu też odpowiedzi dotyczącej sądu nad nieprawymi, nadejścia Mesjasza po latach ucisku, i odbudowy Syjonu, który będzie miejscem przeznaczonym dla sprawiedliwych.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand