Baruch ben Abraham z Kosowa

(1725-1795) – wędrowny kaznodzieja, chasyd i kabalista; uczeń Menachema Mendla z Witebska i – przez krótki czas – Menachema Mendla z Przemyślan. Był zwolennikiem i popularyzatorem kabały I. Lurii. Jego zdaniem, Luria najlepiej zgłębił boskie misteria, dlatego też zalecał, aby – zanim zacznie się studiować księgę Zohar – przeczytać pisma ucznia Lurii, Ch. Witala. Wiąże się to prawdopodobnie z faktem, że na Zoharze opierał swoją doktrynę J. Frank, który w 1755 rozpoczął mesjanistyczną agitację na Podolu. B. ben A. z K. był jego zagorzałym przeciwnikiem.

Autor hasła: Jan Doktór

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand