Baruch (Borechł) ben Jechiel z Międzyboża

zw. Baruchem z Tulczyna (jid. Borechł Tulczyner) ([1750] ok. 1757 Międzybóż – 1810 [1812] tamże) – cadyk; wnuk Baal Szem Towa; młodszy brat Mosze Chaima Efraima z Sudyłkowa. Studiował u P. Szapiry z Korca. Mianowany rabinem Tulczyna, na skutek oporu misnagdów, musiał opuścić to stanowisko w 1788 i powrócić do Międzyboża. Uważał się za następcę swego dziadka i przywódcę wszystkich chasydów. Twierdził, że cadyk może zbawić świat, a zadaniem prostego człowieka jest walka z grzesznymi myślami. Swój dwór w Międzybożu prowadził z przepychem i w autokratyczny sposób, choć swoim chasydom zalecał ascezę. Wprowadził zwyczaj wnoszenia przez nich opłat na rzecz cadyka, oraz praktyki umartwiania ciała (wbrew nauce Baal Szem Towa). Mesjanistyczne roszczenia oraz kontrowersyjne poglądy B. ben J. z M. ściągnęły nań krytykę innych cadyków, a część chasydów uznała go za uzurpatora. W 1807 spotkał się z Zalmanem Szneurem ben Baruchem z Ladów i próbował załagodzić konflikt. Jego pisma znalazły się w zbiorze Degel machne Efraim (hebr., Sztandar obozu Efraima, Korzec 1808; później wielokrotnie wznawiane), który wydał jego brat, Mosze Chaim Efraim z Sudyłkowa.

Autor hasła: Jan Doktór

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand