Baruch

(hebr., błogosławiony; jid. Borech) (VII-VI w. p.n.e.) – postać często wspominana w biblijnej Księdze Jeremiasza. Tradycja żydowska przypisuje mu autorstwo pseudoepigrafu Apokalipsa Barucha, napisanego w jezyku hebrajskim lub aramejskim na początku II w., zachowanego jedynie w tłumaczeniach na język grecki i syryjski, a także apokryfu, znanego jako Księga Barucha (por. apokryfy i pseudoepigrafy). Wedle tej samej tradycji, B. pochodził ze znakomitego rodu judzkiego, był nauczycielem Ezdrasza, został sekretarzem i przyjacielem proroka Jeremiasza, spisał jego przepowiednie dotyczące Izraela, Judy i innych narodów, a następnie odczytał je ludowi w Świątyni Jerozolimskiej (605/604 p.n.e.), wzywając go do pokuty. Rozgniewany treścią przepowiedni król judzki Joakim (Jojakim), kazał spalić wszystkie teksty. Mimo, że B. musiał się ukrywać przed gniewem króla, podjął na nowo dzieło spisania proroctw Jeremiasza, uzupełniając je jeszcze. Po upadku Jerozolimy pod naporem wojsk babil. B. wraz z Jeremiaszem zmuszeni zostali do jej opuszczenia i udania się do Egiptu wraz z resztkami wojsk Judy. Wedle legendy, po 586 p.n.e. B. przebywał w niewoli babilońskiej lub w opuszczonej przez mieszkańców Judei.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem