Bardini Aleksander

zw. Saszą (1913 Łódź – 1995 Warszawa) – aktor, reżyser. Swoją drogę estradowo-sceniczną zaczynał jako skrzypek w orkiestrze łódzkiego Towarzystwa Muzycznego „Hazomir”, a następnie w zespole muzycznego studia teatralnego tego towarzystwa pod kierunkiem H. Kona. Studiował w Wyższej Szkole Aktorskiej Aleksandra Zelwerowicza. Po wybuchu II wojny światowej przeniósł się do Lwowa, a po jego zajęciu przez Niemców ukrywał się po „stronie aryjskiej” u Polki, która później została jego żoną. Po wojnie występował w teatrze w Katowicach. W 1946 wyjechał z Polski na Zachód. Pracował w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Dzięki wstawiennictwu Leona Schillera, powrócił do kraju w 1950. Współpracował z teatrami warsz. (Wielkim, Polskim, Współczesnym, Dramatycznym, Powszechnym). W 1958-1960 był dyrektorem Teatru Ateneum. Miał na swym koncie wiele wybitnych kreacji na scenach polskich i zagranicznych, ról w filmach krajowych i zagranicznych, oraz występów w radiu i telewizji. Jako reżyser, działał zarówno w teatrze (m.in. pierwsza powojenna inscenizacja Dziadów A. Mickiewicza w 1955), jak i w operze. Od 1950 był profesorem warszawskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej. B. posiadał wyjątkową osobowość i cieszył się wielkim autorytetem w środowisku aktorskim.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem