Barciński (Barczyński) Henryk (Henoch)

(1896 Łódź – 1939 [1940?]) – malarz, grafik; członek grup artystycznych „Jung Idysz”, „Dresdner Sezession”. Pochodził z ubogiej rodziny żydowskiego krawca. W młodości uczęszczał do prywatnej szkoły rysunkowej Jakuba Kacenbogena w Łodzi, a później (1915-1916) uczył się u H. Glicensteina w Warszawie. Debiutował w 1917 na Salonie Wiosennym TZSP. Potem wyjechał do Drezna i podjął naukę w Dresdner Akademie (1919-1926). W 1927-1934 mieszkał w Berlinie, a od 1934 ponownie w Łodzi. Spotkanie z twórcami z kręgu „Jung Idysz” zadecydowało o artystycznym wyrazie jego twórczości, która odtąd przez długie lata pozostawała pod wpływem ekspresjonizmu (Jan Chrzciciel). W obrazach olejnych o tematyce zaczerpniętej z tradycji żydowskiej widoczne są wpływy M. Chagalla, O. Kokoschki i L. Meidnera (Nosiwoda, Motyw sukotowy, Talmudysta, Szabat). W pracach, które powstały w l. 30. XX w. – w portretach, martwych naturach i pejzażach z Francji oraz Hiszpanii – powraca realistyczny sposób budowania obrazu oraz postimpresjonistyczna kolorystyka.

Autor hasła: Renata Piątkowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem