Barasz Efraim

(1892 Wołkowysk – 1943 Lublin [Majdanek]) – podczas II wojny światowej przewodniczący Judenratu w Białymstoku. W młodości był członkiem oddziałów samoobrony żydowskiej, członkiem i działaczem ruchu syjonistycznego. W czasie I wojny światowej przebywał w głębi Rosji. W okresie międzywojennym był związany z frakcją ruchu syjonistycznego Et Liwnot. Doszedłszy do stanowiska dyrektora banku w rodzinnym mieście, stał się jedną z najbardziej wpływowych osobistości społeczności lokalnej; był członkiem rady gminy żydowskiej, przewodniczącym wołokowyskiej organizacji syjonistycznej i honorowym przewodniczącym tamtejszej organizacji He-Chaluc. Po wojnie współorganizował Radę Miejską i zasiadał w gronie jej członków. W 1934 przeniósł się do Białegostoku, gdzie wkrótce został przewodniczącym gminy żydowskiej. Po zajęciu Białegostoku przez wojska niemieckie, z polecenia niemieckich przedsiębiorców, którzy powrócili do miasta, został mianowany przewodniczącym Judenratu. Starał się rozwijać ideologię pracy dla Niemców, jako jedynej szansy przetrwania, organizował produkcję w getcie. Był w dobrych stosunkach z władzami okupacyjnymi i – jako jedyny – dysponował przepustką, umożliwiającą opuszczanie getta. Podjął także kontakty i współpracę z żydowskim podziemiem (m.in. z M. Tennenbaumem), które wspierał finansowo. Prowadził pertraktacje, które miały mu (oraz jego żonie) umożliwić wyjście z getta i schronienie w oddziale partyzanckim, z czego jednak zrezygnował na wieść, iż może tam zostać osądzony za współpracę z Niemcami. Ostatecznie został wywieziony i zamordowany w ośrodku zagłady na Majdanku. (Zob. też: Czerniaków Adam; Parnas Józef; powstanie w getcie białostockim)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand