Barasz Aszer

(1889 Łopatyn – 1952 Tel Awiw) – pisarz hebrajski, nowelista, krytyk literacki. W początkowym okresie swej twórczości pisał w języku jidysz, polskim i rosyjskim. W 1914 wyjechał do Palestyny. Był nauczycielem w szkołach w Tel Awiwie i Hajfie. Uczestniczył w tworzeniu Związku Pisarzy Hebrajskich, założył instytut Genazim (noszący obecnie jego imię). Był autorem dwutomowej pracy Torat ha-sifrut (hebr., Teoria literatury, 1931), będącej pierwszą próbą zaprezentowania nowożytytnej literatury hebrajskiej wraz z jej usystematyzowaną teorią. W utworach prozą opisywał realia życia żydowskiego w galicyjskich miasteczkach: Pirke(j) Rudorfer (hebr., Przypadki Rudorfa, 1920-1927), Sipure(j) Rudorfer (hebr., Opowieści Rudorfa, 1936-1944), Ahawa zara (hebr., Obca miłość, 1930-1938). Inne jego utwory dotyczyły egzystencji Żydów w Palestynie, m.in.: Ke-ir necura (hebr., Jak oblężone miasto, 1944), Gananim (hebr., Ogrodnicy, 1937-1938). W 1961 wydany został trzytomowy zbiór dzieł tego pisarza pt. Kol kitwe(j) Aszer Barasz (hebr., Pisma zebrane Aszera Barasza).

Autor hasła: Irena Bracławska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand