Bank dla Produktywizacji Żydów (BPŻ)

bank spółdzielczy, który funkcjonował w 1945-1949, początkowo w Lublinie, a następnie w Warszawie. Stopniowo obejmował swą działalnością całe terytorium Polski. Udzielał pomocy finansowej i gospodarczej żydowskim rzemieślnikom, rolnikom i inteligencji zawodowej, a także spółdzielniom (spółdzielnie żydowskie), w celu umożliwienia „odbudowy, założenia lub rozszerzenia warsztatów pracy”; oraz – spółdzielniom – długoterminowych pożyczek na dogodnych warunkach i w rozmaitych formach. Przekazywał również środki na fundusz dla osiedlenia ludności żydowskiej w nowych gospodarstwach rolnych, warzywniczych i hodowlanych. Miały być one przekazywane za pośrednictwem oddziału Banku Gospodarstwa Spółdzielczego, pod nadzorem Komisariatu Rządu dla Spraw Produktywizacji Ludności Żydowskiej. Członkiem kasy mógł zostać każdy, kto ukończył 18 lat lub też spółdzielnie – o ile złożyły deklarację, opłaciły wpisowe, uzyskały zgodę Zarządu BPŻ i zadeklarowały minimalny wymagany udział. We Wrocławiu, Szczecinie, Łodzi, Krakowie, Katowicach – miastach będących największymi skupiskami ludności żydowskiej – utworzono filie Banku. BPŻ wspierany był przez Joint. Przewodniczącym Rady Nadzorczej został Szlomo Herszenhorn, przewodniczącym Zarządu Banku – Marek Bitter. BPŻ był członkiem Związku Rewizyjnego Spółdzielni RP. Zlikwidowano go w 1949, wraz z połączeniem „Solidarności” z Centralą Spółdzielni Pracy i utworzeniem Związku Spółdzielni Pracy, oraz likwidacją odrębności spółdzielni żydowskich.

Autor hasła: Natalia Aleksiun

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem