Balfoura deklaracja

zaaprobowana przez brytyjski gabinet 31 X 1917, przekazana listem lorda A.J. Balfoura z 2 XI 1917 i podana do publicznej wiadomości 9 XI 1917. Zawierała ogólną formułę wyrażenia sympatii rządu brytyjskiego dla „aspiracji żydowskich syjonistów”, w tym dla „utworzenia w Palestynie narodowej siedziby dla narodu żydowskiego”. Do jej wydania prowadziły zabiegi, ciągnące się co najmniej od początku I wojny światowej, w których kluczową rolę odegrali m.in. pochodzący z Polski Ch. Weizmann (podówczas nie sprawujący żadnej eksponowanej funkcji w ruchu syjon.) oraz N. Sokołów (autor ostatecznie przyjętej formuły). Deklaracja została zaaprobowana przez konferencję aliantów w San Remo (24 IV 1920) oraz włączona do mandatu, sprawowanego w Palestynie przez Wlk. Brytanię, z ramienia Ligi Narodów (24 VII 1922). Była pierwszą formalną zapowiedzią mocarstwa europejskiego, potwierdzającą możliwość utworzenia państwa żydowskiego, stając się podstawą rozwoju ruchu syjonistycznego oraz przyczyniając się do osłabienia wpływów terytorializmu.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem