Balaam

(od hebr. Bil-am = pożeracz ludu; jid. Bilem lub Bilom) – pogański prorok; wnuk Labana, wspominany w Biblii (Lb 22-24; 31,8; Joz 13,22). Został wezwany przez króla Moabu do rzucenia klątwy na Izraelitów. Jednak Bóg zesłał anioła i przez niego nakazał B. pobłogosławić ich. Początkowo B. nie zauważył Bożego wysłańca i dopiero gdy bita przezeń oślica przemówiła, dostrzegł, że z pozoru nieposłuszne zwierzę ustrzegło go od niebezpieczeństwa. Czwarte błogosławieństwo B., w którym pojawia się wzmianka o „wzejściu Gwiazdy z Jakuba” (tj. pokolenia jakubowego; Jakub), uważane było za proroctwo mesjańskie. Jednak to także B. sprawił, że Izraelici odstąpili od przestrzegania nakazów Bożych. Według Talmudu, był on jednym z proroków między narodami, równym Mojżeszowi. Jednak równocześnie jest przedstawiany jako ten, który tylko przejściowo nawrócił się na wiarę w jedynego Boga Izraela (to on miał doradzić faraonowi, by wydał nakaz zabijania nowonarodzonych Izraelitów, a więc i samego Mojżesza). Spory wywoływała interpretacja opowieści o B., w której wielu uczonych chciało widzieć alegorię, a nie realny zapis wydarzeń (np. Majmonides sądził, że przemawiająca oślica jedynie przyśniła się Balaamowi). Słowa B.: „Jakubie, jakże piękne są twoje namioty, mieszkanie twoje Izraelu!” (Lb 24,5), są pierwszymi, jakie wymawiają Żydzi wchodząc rano do synagogi. Według wykładni midraszu, odnoszą się one do bet ha-midraszy (be(j)t ha-midrasz).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand