Bachia ben Josef ibn Pakuda (Bakoda)

Bachia ben Josef ha-Daj(j)an ha-Sefardi; Ibn Pakuda (ok. 1040-1100) – żydowski filozof. Żył w Hiszpanii, być może w Saragossie. Ogromną popularność zyskało jego, napisane w języku arabskim dzieło, Kitab al-Hidaja ila faraid al-Kulub, przełożone w XII w. na język hebrajski przez Jehudę ibn Tibbona i znane pt. Chowot ha-lewawot (hebr., Obowiązki serc), stanowiące systematyczny wykład etyki żydowskiej. Autor wykazał w nim, że przestrzeganie przepisów religijnych jest wyrazem wdzięczności względem Stwórcy, którego możemy poznawać badając siebie i otaczający nas świat. B. ben J. ibn P. był również autorem licznych poetyckich utworów liturgicznych.

Autor hasła: Paweł Fijałkowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem