Baasza

(hebr. Ba'sza) – król Izraela, panujący – według tradycji biblijnej – przez 24 lata (906-883 p.n.e.); syn Achiasza (1 Krl 15,33-34; 16, 1-13; 2 Krn 16, 1-7). Objął władzę w wyniku spisku, zawiązanego przeciwko królowi Nadabowi (ok. 907-906 p.n.e.), synowi Jeroboama I. Po zamordowaniu Nadaba wymordował też całą królewską rodzinę. Mieszkał w Tirsie; kontynuował metody rządów, stosowane przez swych poprzedników. Za zło, które czynił, jego ród miał zostać surowo przez Pana ukarany. Po śmierci B. na tron wstąpił jego syn Ela, który rządził przez dwa lata (883-882 p.n.e.). Zginął podczas uczty z ręki Zimriego, dowódcy części król. rydwanów. Zimri sprawował władzę zaledwie przez tydzień, zdążył jednak wymordować potomków Baaszy. Kiedy lud Izraela dowiedział się o czynach Zimriego, wybrał na króla Omriego, wodza wojsk izraelskich, i wraz z nim wyruszył do Tirsy przeciwko Zimriemu. Ten, spodziewając się niechybnej klęski, podpalił pałac, ginąc w ogniu (1 Krl 16,18-19).

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem