Baal

(fen.; kananejski, pan; hebr., małżonek, właściciel, pan; jid. Bal) – jeden z najważniejszych bogów kananejskich; syn Ela; brat Anat; jego żeńskim odpowiednikiem była Aszera (Asztarte). Jako bóg urodzaju, wiatru i deszczu B. był odpowiedzialny za wegetację i urodzaj. Jego kult rozciągał się także na płodność zwierząt i ludzi. Świętym zwierzęciem B. był byk. Kult B., uważany za najbardziej zagrażający religii wczesnego Izraela, sprawowano na wyżynach i ołtarzach często przez rozwiązłość seksualną. W Biblii opisywano powszechność tego kultu; szczególnie walczyli z nim prorocy (Eliasz, Ozeasz, Jeremiasz). Najbardziej znany i szczegółowy opis, dotyczący B., to opowieść o konfrontacji Eliasza z 450 prorokami B., zgromadzonymi na górze Karmel. (Por. bałwochwalstwo)

Autor hasła: Iwona Kamila Brzewska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem