B(e)rachot

(l.mn.; hebr., Błogosławieństwa, Modlitwy dziękczynne) – nazwa pierwszego traktatu pierwszego porządku Miszny (Zeraim), liczącego 9 rozdziałów. W całości poświęcony jest on sprawom związanym z odmawianiem modlitw; omówiono w nim właściwą porę na odmawianie Szma, pozycję jaką należy przyjąć podczas jej odmawiania; modlitwy poprzedzające ją i następujące po niej; zawiera także wskazówki, kto i kiedy zwolniony jest z jej odmawiania. Szczegółowo omówiono w nim także modlitwy i błogosławieństwa, odmawiane podczas podróży, przed posiłkiem i po jego zakończeniu (modlitwa po posiłku; modlitwa przed posiłkiem), oraz podczas palenia wonnych ziół (por.: balsaminka; kadzidło). Zawarto wskazówki, jak należy modlić się o deszcz, dziękować za udane zbiory; oraz formuły dziękczynne na różne okazje, związane np. z zakończeniem budowy domu, przybyciem do miasta lub jego opuszczeniem, a także formuły, które należy wypowiadać podczas niecodziennych zjawisk i wydarzeń (burza, trzęsienie ziemi), czy też po usłyszeniu niezwykłych – dobrych lub złych – wiadomości. Zawiera też rozdział poświęcony różnicom między szkołami Szammaja i Hillela, dotyczącym odmawiania Kid(d)uszu i hawdali. Uzupełnienia i komentarze do B. znajdują się zarówno w TB, TJ, jak i w Tosefcie. (Zob. też: Kohen Naftali ben Icchak; mizrach)

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem