Azulaj Chaim Josef Dawid

zw. CHIDA (1724 Jerozolima – 1806 Livorno) – talmudysta sefardyjski, biograf, bibliograf i emisariusz. Pochodził ze znanej rodziny kabalistów jerozolimskich. W 1753 gmina żydowska z Hebronu skierowała go do Europy w roli jałmużnika (por. szalijach). Szlak pięcioletniej podróży A. wiódł przez Włochy, Niemcy, Holandię, Anglię, Francję i Turcję. Zapoznał się on wówczas z wieloma bibliotekami, poznał wybitnych uczonych. W 1764 udał się do władz turec. w Konstantynopolu z misją od gminy jerozolimskiej; w 1772 – jako wysłannik gminy hebrońskiej – rozpoczął podróż po Afryce Płn. i Europie Zachodniej. W 1778 osiadł na stałe we Włoszech. Był autorem płodnym; najcenniejszym jego dziełem jest biograficzno-bibliograficzny leksykon Szem ha-G(e)dolim ha-szalem… Ok. 80 innych prac poświęcił wybranym zagadnieniom z dziedziny halachy, egzegezy, homiletyki i etyki. A. prowadził również badania nad liturgią, interesował się folklorem. Zachowały się zapiski z jego podróży, zredagowane w formie dziennika pt. Ma'g(g)al tow (hebr., Dobra droga, wyd. 1878).

Autor hasła: Paweł Fijałkowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem