Azazel

(hebr., ten, który się oddalił [został oddalony, odłączony]) – upadły anioł, jeden z wodzów dwustu upadłych aniołów; demon pustyni; władca piekła o siedmiu wężowych głowach (wąż), czternastu twarzach i dwunastu skrzydłach, znany z biblijnej Księgi Kapłańskiej oraz apokryficznych ksiąg Barucha, Henocha i słow. wersji Apokalipsy Abrahama. Sprowadzał ludzi na drogę grzechu; m.in. nauczył mężczyzn „wykuwać miecze i tarcze”, a kobiety – nosić ozdoby i malować powieki. Był krnąbrny; nie chciał się pokłonić Adamowi, kiedy Bóg przedstawiał swoje dzieło hierarchom niebiańskim. Księga Zohar wspomina, że wraz z innym upadłym aniołem, Szemchazajem, A. został uwiedziony przez trzy demony żeńskie – Naamę, Agrat bat Machalat i Lilit. Przeciwko A. posłał Bóg anioła Rafaela, który zwyciężywszy, uwięził go pod kamieniami w Jaskini Dudaela, gdzie pozostanie aż do Kresu Dni (hebr. Kec ha-Jamim). Według tradycji biblijnej, Aaron, brat Mojżesza, wybrał kozła na ofiarę przebłagalną, a następnie obarczywszy go grzechami Izraela, wypędził na pustynię do A. (Kpł 16). Od tej pory, co roku w dniu święta Jom Kipur, strącano ze skały na Pustyni Judzkiej kozła ofiarnego „dla Azazela”. (Zob. też Genun)

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem