Azariasz

(hebr. Azarja = JHWH wspomógł) – 1. prorok, który żył w X–IX w. p.n.e.; syn Odeda. Wspomagał króla judzkiego Asę w umacnianiu wiary w Judzie (2 Krn 15). Nakłonił go do usunięcia z kraju posągów bóstw pogańskich. 2. jeden z towarzyszy Danielaniewoli babilońskiej, znany z biblijnej Księgi Daniela; uprowadzony jako młodzieniec wraz z Danielem, MiszaelemAnaniaszem. Wychowywał się na dworze króla Nabuchodonozora, pod zmienionym imieniem babilońskim Awed (Abed)-Nego. MN 3. A., zw. też Ozjaszem (hebr. Uzijjahu = JHWH jest moją mocą) – król Judy, który – według tradycji biblijnej – panował przez 52 lata (jako regent – 785–769 i jako król – 769–733 p.n.e.); syn Amazjasza (2 Krl 14,21; 15,1–7; 2 Krn 26). Objął władzę po zamordowanym ojcu, mając zaledwie 16 lat. Za jego rządów kraj odzyskał dawną świetność; rozwinął się i umocnił. Utrzymywał pokojowe stosunki z rozkwitającym wówczas Izraelem; wzmocnił władzę nad Edomem, fortyfikując port Esjon-Geber (Ejlat), zabezpieczył kontakty handlowe przez Morze Czerwone; odnosił liczne zwycięstwa nad Filistynami (na zachodzie), nad plemionami arabskimi (na południu); Am(m)onici płacili mu haracz. W poł. VIII w. terytorium Judy i Izraela (łącznie) niemal dorównywało obszarowi państwa z czasów króla Salomona. A. wzmocnił też mury Jerozolimy i stworzył silną, dobrze zorganizowaną armię, wyposażoną w nowy sprzęt; wspierał rolnictwo i hodowlę. Dzięki odzyskaniu kontroli nad głównymi szlakami handlowymi, oraz swobodnej wymianie towarów kraj, rozwijał się także pod względem gospodarczym; rozkwitał przemysł (tkactwo, farbiarstwo). Pod koniec życia monarcha, dotknięty trądem, usunął się od dworu i spraw publicznych i władzą podzielił się ze swym synem Jotamem.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem