Awot de-Rabi Natan

(hebr., dosł: Ojcowie, według Rabiego Natana) – nazwa jednego z tzw. Małych traktatów talmudycznych, zamieszczanego w TB zwykle na końcu porządku Nezikin. Jest on zbiorem wczesnych komentarzy i stanowi uzupełnienie do traktatu misznaickiego Pirke(j) Awot. Jego autorstwo przypisuje się tan(n)aicie, Natanowi z Babilonii, który żył w II w. n.e. Istnieją dwie wersje tego traktatu: jedna, tradycyjnie umieszczana po Pirke Awot, licząca 41 rozdziałów; druga pełniejsza, różniąca się od poprzedniej, złożona z 48 rozdziałów, którą w 1887 opublikował Solomon Schechter. W skład A. de-R.N. wchodzą wypowiedzi tannaitów na tematy etyczne (nie cytowane we wspomnianym traktacie). Traktat ten ma charakter hagadyczny, m.in. za sprawą paraboli, które ilustrują wypowiedzi uczonych, i anegdot, zaczerpniętych z życia mędrców. Po cytaty z A. de-R.N. często sięgały największe autorytety epoki posttalmudycznej. Jest on uważany za jedno z najważniejszych źródeł do studiów nad hag(g)adą, a co ciekawsze – jest również jedynym dziełem literatury rabinicznej, które zawiera wzmianki o herezji saduceuszy, zaprzeczających zmartwychwstaniu ciał oraz nagrodzie i karze w Przyszłym Świecie (Olam ha-Ba).

Autorzy hasła: Małgorzata Barcikowska, Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem