Atalia

(hebr., JHWH jest wzniosły) – według tradycji biblijnej, córka Achaba, króla Izraela; żona judzkiego króla Jorama; matka Ochozjasza, króla Judy, żądna władzy niewiasta wywierająca wpływ zarówno na rządy męża, jak i syna (2 Krl 11; 2 Krn 22,10-15). Po niespodziewanej śmierci Ochozjasza, zgładziła wszystkie dzieci w rodzinie królewskiej (poza niemowlęciem Joasem, ukrytym przez przyrodnią siostrę [ciotkę] Josebę, żonę arcykapłana Jojady), które mogły rościć pretensje do tronu i sama przejęła władzę (842-836 p.n.e.). W jej żyłach płynęła krew fenicka; jako czcicielka Baala wzniosła dlań wspaniałą świątynię, ograbiając przy tym Świątynię Jerozolimską z wielu cennych przedmiotów. Po sześciu latach ukrywania Joasa i przygotowywania przewrotu pałacowego, Jojada – wraz ze swym stronnictwem – obwołał królem potomka Dawidowego i zamordował królową.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem