Aszer ben Aaron [ben Aszer ben Aaron] z Karlina

zw. Pierwszym, a także Starym Człowiekiem ze Stolina (1760 [1763] – [1821, 1825] 1828 Karlin) – cadyk i rabin; syn Aarona ben Jaakowa z Karlina. Był uczniem Szlomy ben Meira ha-Lewiego, Barucha ben Jechiela z Międzyboża i I.I. Hofsteina z Kozienic. W 1784 opuścił Karlin i przeniósł się do Włodzimierza Wołyńskiego. Przez krótki czas był rabinem w Żelechowie, później osiedlił się w Stolinie, niedaleko Pińska, stąd chasydyzm karliński, znany jest także jako chasydyzm stoliński. A. ben A. z K. był autorem wielu apeli, dotyczących osiedlania się chasydów w Erec Israel. Angażował się w konflikty z misnagdami oraz wewnątrzchasydzkie; m.in. poparł A. ben A. Katza z Kalisza w jego sporze ze Szneurem Zalmanem ben Baruchem z Ladów. W 1798 został nawet uwięziony. W 1810 powrócił do Karlina, gdzie zmarł. Jego następcą został Aaron Drugi, zwany Aaronem (Aharonem) Perłowem z Karlina (1802 [1808] – 1872), dzięki któremu karliński chasydyzm zdobył znaczne wpływy na Polesiu i Wołyniu. A. ben A. z K. opowiadał się za studiowaniem Talmudu, ale wedle własnych potrzeb. Jest autorem dzieła Han(e)hagot jeszarot (hebr., Prawe postępowanie, Czerniowce 1855) oraz – pospołu z Aszerem ze StolinaBe(j)t Aharon (hebr., Dom [Szczep] Aarona, Brody 1875).

Autorzy hasła: Jan Doktór, Michał Galas

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand