Asaf

(hebr., zbieracz; lub skrócona forma od Elasaf = Bóg ujął się [za mną]) – imię kilku postaci biblijnych, z których najważniejszą był lewita, syn Berechiasza, przełożony śpiewaków świątynnych (wymieniany wśród nich zawsze na pierwszym miejscu), będący protoplastą Asafidów (wpływowego rodu śpiewaków świątynnych), który żył w czasach Dawida. Uczestniczył w przeniesieniu Arki Przymierza do Jerozolimy i – wraz z bratem – został wyznaczony do służby w Świątyni Jerozolimskiej. Uważa się, że Psalm 50 oraz Psalmy 73-83, noszące miano Psalmów Asafowych, zostały przez A. skomponowane, albo też należały do utworów, wykonywanych przez Asafidów bądź interpretowanych w ich stylu. A., podobnie jak jego potomkowie, obdarzony był darem proroczym. Jego rodzina, jako jedyna spośród śpiewaków świątynnych, wraz z pierwszą grupą repatriantów (pod wodzą Ezdrasza) powróciła z niewoli babilońskiej i – wedle wszelkiego prawdopodobieństwa – później, w okresie Drugiej Świątyni, wśród świątynnych muzyków Asafidzi odgrywali ważną rolę. Również midrasze przekazują o A. kilka opowieści; upatrywano w nim potomka Koracha, który – dzięki studiom nad Torą – stał się człowiekiem pobożnym; pomagał Dawidowi przy tworzeniu Psalmów; śpiewał nawet wówczas, gdy Świątynia płonęła.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem