Arystobul II

(grec. Aristobulos = wspaniały doradca) (ok. 100-49 p.n.e. Rzym) – król Judei, który panował w 67-63 p.n.e., ostatni niezależny władca z dynastii hasmonejskiej (Hasmoneusze); młodszy syn Aleksandra Janneusza i Aleksandry Salome; brat Jana Hyrkana II. Pod koniec życia matki usiłował – z pomocą saduceuszy – podporządkować sobie całe państwo i uniemożliwić bratu objęcie władzy. Po śmierci Aleksandry Salome wypowiedział wojnę Hyrkanowi, pokonując go następnie w bitwie pod Jerycho i zmuszając do rezygnacji z tronu. Na podstawie zawartego układu, A. otrzymał władzę świecką i kapłańską, zaś Hyrkan zachował swoje dochody. Wskutek intryg Antypatra, idumejskiego doradcy Hyrkana, Nabatejczycy pod wodzą Aretasa II zaatakowali wojska A. i zmusili go do odwrotu. A. schronił się w Jerozolimie, której bronił później przed wojskami Hyrkana i Aretasa. W 63 p.n.e., wraz z Hyrkanem, wysłał poselstwo do Pompejusza, domagając się rozstrzygnięcia ich sporu. Pompejusz nie zajął stanowiska w tej sprawie, ale – obawiając się, że A. wznieci bunt przeciwko Rzymowi – zażądał od niego poddania wszystkich twierdz w Judei. A. zgodził się, lecz jego stronnicy w Jerozolimie byli zdecydowani stawić zbrojny opór rzym. wojskom. Pompejusz zajął Jerozolimę i całą Judeę, co oznaczało koniec niezawisłych rządów Hasmoneuszy. A. wraz z synami dostał się do niewoli i został wywieziony do Rzymu. W 56 p.n.e. uciekł z więzienia; przybywszy do Palestyny podjął próbę wzniecenia buntu. Został ujęty i ponownie odesłany do Rzymu. Uwolnił go Juliusz Cezar w 49 p.n.e., zamierzając wysłać na czele legionów do Syrii, by walczył z Pompejuszem. A. zginął otruty, prawdopodobnie przez Antypatra, zwolennika Pompejusza.

Autor hasła: Irena Bracławska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem