Aramejczycy

(hebr. Aram; Am Aram = lud Aramu) – grupa plemion zachodniosemickich, posługująca się językiem aramejskim. W 2. poł. II tysiąclecia p.n.e. A. zajmowali obszar od Zatoki Perskiej na południu, do gór Alma-Dag na północy i do Antylibanu oraz płn. Zajordanii na zachodzie. Według tradycji biblijnej, pochodzili od Kemuela, syna Nachora, który był bratem Abrahama (Rdz 22,20-21) i zajmowali teren między górnym biegiem Eufratu a Tygrysem, noszący nazwę Aram-Naharaim [Aram Obu Rzek]). A. wielokrotnie wymieniani są w listach z Tell El-Amarna w archiwum Tiglatpilesara I (1116-1076 p.n.e.). Podczas jego rządów przeniknęli do Asyrii, a później – w czasach Asurbanipala (1073-1050 p.n.e.) – do Babilonii. W końcu II i na pocz. I tysiąclecia p.n.e. państwa aramejskie istniały na terenie Syrii (Aram-Soba, Samal, Aram-Be(j)t-Rechow, Aram-Maacha i Aram-Damaszek) oraz Babilonii (Bit-Adini, Bit-Bachian, Bit-Zamani i Bit-Dakuri). W końcu VIII w. p.n.e. wszystkie one zostały podbite przez Asyrię i przekształcone w prowincje asyryjskie.

Autor hasła: Irena Bracławska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem