Antygon II Matatiasz

Antygonos (?-37 p.n.e.) – ostatni król Judei z dynastii Hasmoneuszy, panujący w 40-37 p.n.e.; syn Arystobula II. Jako więzień, wraz z ojcem i bratem Aleksandrem, został wywieziony do Rzymu w 63 p.n.e.; w 56 p.n.e., razem z ojcem, zbiegł z niewoli. Po klęsce Arystobula został przez wodza rzym. zwolniony i mógł powrócić do Judei. Przy pomocy Partów, oraz wsparciu części Judejczyków, został królem Judei i objął urząd arcykapłana, okaleczając Hyrkana II (40 p.n.e.). Na bitych przez niego monetach widnieją napisy: grecki „Król Antygonos” oraz hebrajski „Matatiasz, Najwyższy kapłan”. Jego działania wspierali saduceusze i stronnictwo kapłańskie. Kiedy Rzymianie odzyskali kontrolę nad Judeą, został oblężony w Jerozolimie przez Heroda I Wielkiego i posiłkujące go legiony rzym. (37 p.n.e.), a następnie wydany Antoniuszowi i wysłany do Antiochii, gdzie – z poduszczenia Heroda – został stracony.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem